Ervaringsverhaal

Middencomplex ambulancezorg: Wat is dat?

Auteur:
Cynthia Buckert

Een ambulancetik, dat is hoe Evelien Vlug het zelf noemt. Hoewel ze jarenlang neurologieverpleegkundige is geweest, was ze altijd al nieuwsgierig naar de ambulancezorg. Tijdens een wandeling met haar honden raakte ze aan de praat met iemand die opleidingen verzorgt voor verpleegkundigen middencomplex (MC) ambulancezorg. Zo gezegd zo gedaan; na negen weken studeren ging Evelien aan de slag als ambulance MC verpleegkundige.

Weg als neurologieverpleegkundige, terug als MC verpleegkundige

“Ik ben ooit begonnen als verpleegkundige, gespecialiseerd in de neurologie. Ik heb dertig jaar in meerdere ziekenhuizen, academisch- en perifeer, revalidatiecentra en in de thuiszorg gewerkt. In januari 2018 heb ik de overstap gemaakt naar TMI en ben ik tot mei 2020 gedetacheerd geweest als neurologieverpleegkundige. Toen in mei 2020 mijn droom uitkwam en ik de opleiding tot verpleegkundige middencomplex ambulancezorg kon volgen, ben ik weggegaan bij TMI. Na acht maanden koos ik er toch weer voor om een hengeltje uit te gooien bij TMI, dit keer bij het Flexbureau Ambulancezorg.”

Evelien Vlug

Dertig jaar werkervaring: een fijne rugzak voor op de ambulance

“Het werken in een ziekenhuis is heel anders dan werken op de ambulance. Op de ambulance ben je alleen met de ambulancechauffeur en moet je veel zelfstandig werken. In het ziekenhuis kun je terugvallen op collega’s, je geeft een gil en er staat iemand naast je om te helpen. Op de ambulance wordt er veel gewerkt met de ABCDE-methodiek en die moet je als verpleegkundige op de ambulance eigen maken. Daarom is het op de ambulance erg belangrijk dat je zeker bent van je eigen kennis en kunde en dat je beslissingen durft te nemen waarom je iemand wel of niet vervoert. Mijn dertig jaar aan ervaring helpt daar zeker bij en is een erg fijne rugzak. Mijn intuïtie heeft me nog nooit in de steek gelaten.’’

Allesbehalve spoed

“Voorheen was de laagcomplex- en middencomplex ambulancezorg apart van elkaar. Tegenwoordig is dat samengevoegd. Als verpleegkundige op de middencomplex (MC) ambulance rijd je alle ambulanceritten, behalve de spoed. De ritten die wij rijden zijn bijvoorbeeld van ziekenhuis naar ziekenhuis, ziekenhuis naar huis, ziekenhuis naar hospice of verzorgingstehuis. Maar ook andersom. Dan halen we bijvoorbeeld iemand op uit het verzorgingstehuis die naar het ziekenhuis moet. Omdat er geen spoed is, liggen er ook minder medicatie en apparatuur in een MC-ambulance dan een ALS-ambulance (spoedambulance). Hoe je een middencomplex ambulance kunt herkennen? Eigenlijk alleen aan de letters op de zijkant van de auto, waar ‘middencomplex’ staat. Maar mocht er vlak voor ons een ernstig ongeluk gebeuren, dan gaan wij daar uiteraard naartoe om eerste hulp te verlenen. We maken dan wel meteen een melding dat er een ALS-ambulance moet komen.”

Verschil ambulanceverpleegkundige en verpleegkundige middencomplex ambulancezorg

“Naast dat ambulanceverpleegkundigen de spoedritten oppakken en MC verpleegkundigen ambulancezorg niet, is er nog een ander verschil tussen deze twee functies. Ambulanceverpleegkundigen hebben een specialisatie op de SEH of IC en zijn bevoegd somatisch te screenen en doen ook meer controles, zoals het hart en de longen beluisteren of beoordelen. Daarnaast hebben zij de grote, acute (on)gevallen en hebben MC verpleegkundigen meer de ziekere mensen in de auto, waar geen acuut of direct levensgevaar is. Ambulanceverpleegkundigen hebben een ander contact met patiënten, vaak ook van korte duur, omdat alles acuut wordt opgepakt en in het ziekenhuis weer wordt overgedragen. Daar gaat het in sommige gevallen om leven of dood. Bij de middencomplex ambulancezorg moeten we veel meer in kaart brengen en hebben daardoor ook meer tijd voor de patiënt. Omdat we dus meer tijd hebben, pakken wij ook veel ritten op binnen de psychiatrie. Wij kunnen even rustig zitten en praten, zodat mensen ook vertrouwd met je worden.”

Uitdagingen in het vak

“Ik heb tijdens mijn werk veel te maken met psychiatrische patiënten, maar toch ligt daar voor mij de uitdaging door een gebrek aan kennis. Hier wil ik mij nog verder in ontwikkelen, zodat ik deze groep mensen beter kan opvangen en begeleiden. Mijn voordeel is wel dat ik een open boek ben en mij altijd probeer te verplaatsen in mensen. Een chauffeur vertelde mij dat ik een van de weinige ben die altijd eerst even rustig bij iemand gaat zitten en een gesprek aan gaat en vanuit daar informatie inwint. Ik stel ze eerst op hun gemak, voordat ik naar binnen ren met allerlei apparaten of mensen direct meeneem naar het ziekenhuis. Je komt toch in de eigen omgeving van mensen, dus ik wil ze altijd eerst aan mij laten wennen voordat ik van alles ga doen.”

De hospiceritten zijn bijzonder

“De mooiste ritten vind ik de hospiceritten, ook wel palliatieve ritten. Dan rijden we patiënten voor een laatste keer van de zorginstelling naar huis of naar een hospice. Wat ik zo mooi hieraan vind, is dat wij de zieke patiënt altijd aanbieden om nog ergens heen te gaan of langs te rijden. Hier hebben we als middencomplex ambulancezorg namelijk ook de tijd voor. Het is zo ontzettend bijzonder als je die mensen een laatste rit over het strand of die laatste blik in hun huis kunt geven. Het is net iets extra’s wat je kunt bieden. We geven dit in zo’n geval door aan de meldkamer dat we een ommetje maken met de patiënt. Dat is vaak geen probleem.”

Helemaal op mijn plek

“Ik krijg vaak de vraag of ik op de spoedambulance wil werken, mijn antwoord is daar altijd ‘nee’ op. Op de MC-ambulance heb je alle tijd en aandacht voor de patiënt en dat vind ik heel leuk. Ik ben echt een gevoelsmens en ik wil de patiënt absoluut centraal hebben staan. De auto geeft je daarnaast ook een stukje vrijheid, wat ik mis in het ziekenhuis. Doordat je alleen met de chauffeur bent, houd je samen de toko draaiende. De ene keer ben je alleen maar op pad en de andere keer zit je weer even op de ambulancepost of kun je in Den Haag bijvoorbeeld even langs het strand. Voor mij is het belangrijkste dat ik na mijn werk nog fysiek energie over heb voor mijn drie kinderen en twee honden thuis. Soms ben ik geestelijk wel helemaal op, maar fysiek niet. Dat is niet te vergelijken met een dag hard werken in het ziekenhuis, dan was ik bij thuiskomst fysiek ook moe! Dat heb ik nu niet meer.”

Wil jij via TMI aan de slag op de middencomplex ambulancezorg?

Bekijk de vacatures

Heb je een vraag aan een van onze medewerkers?

Bel ons dan op 020 – 510 6754

Of stuur ons een bericht via: