Verpleegkundige Estelle: Werken in Zwitserland en op Sint Eustatius

Laagcomplexe zorg op Sint Eustatius

“Ik heb altijd de wens gehad om als verpleegkundige in het buitenland te werken. Toen ik mijn opleiding tot Verpleegkundige afgerond had, zag ik een kans om op Sint Eustatius te werken. Dit heb ik met beide handen aangepakt. Voor vier maanden heb ik in een klein ziekenhuis gewerkt, waar ik vaak alleen in een dienst stond. Het eiland is maar 21 m2 met ongeveer 3200 inwoners, dus het ziekenhuis biedt alleen laagcomplexe zorg. Wanneer er een groot ongeluk plaatsvond, vlogen we de patiënten uit naar Sint Maarten. Met de weinig middelen die we tot onze beschikking hadden, moest ik de patiënten op het andere eiland zien te krijgen. Een grote uitdaging die ik soms ook spannend vond, maar waar ik wel heb geleerd inventief na te denken.”

Het eilandleven

Het eiland is ter grootte van Texel, er zijn geen grote supermarkten en de geiten lopen los over straat. “Ik had het geluk dat ik samen met een Nederlandse verpleegkundige van mijn leeftijd op het eiland werkte. Samen konden we het eiland ontdekken en onze weg op werk vinden. In het begin moesten we allebei wennen aan de andere cultuur. We waren een van de weinige buitenlanders op het eiland, waardoor mensen ook erg aan ons moesten wennen. Ze keken in het begin de kat uit de boom en lieten ons niet direct toe. Toen we eenmaal hun vertrouwen gewonnen hadden, konden we ook niets meer fout doen. Als ik terugkijk op mijn tijd daar, vond ik het bijzonder om te zien hoe iedereen op het eiland zo verweven is met elkaar. Letterlijk iedereen kent elkaar. Zelfs door mijn patiënten werd ik herkend als ik boodschappen ging doen.”

Waarom Zwitserland?

Na vier maanden op een klein eiland te hebben gezeten, verwezenlijkte Estelle haar volgende droom: werken in de bergen. “Zwitserland stond hoog op mijn lijstje. Tijdens mijn stages heb ik een half jaar in Bayern gewoond. Hier heb ik Duits leren spreken, waardoor het idee van werken in Zwitserland na mijn studie is ontstaan. Ik wilde specifiek in Davos werken, omdat ik in een skigebied wilde wonen. Anja Vos, accountmanager van TMI, heeft mij geholpen dit te realiseren en heeft mij fijn begeleid tijdens het sollicitatieproces. In Davos woonde ik boven op de berg in het personeelshuis van een revalidatiekliniek. Met prachtig uitzicht over het dal en de bergen, voelde elke dag als vakantie. Na het werk stond ik vaak op de piste, waardoor ik vergat dat ik een hele dag gewerkt had. Het geeft zo’n vrij gevoel, daar verlang ik nog steeds elke dag naar terug.”

Zwitserse collega’s

“In het begin kwamen de collega’s wat stug over, daar staan de Zwitsers ook om bekend. Mijn team was echter supergezellig. Er hing op de afdeling een goede sfeer. Vooral met de jongere collega’s kon ik het goed vinden. Na onze dienst gingen we samen skiën of in het weekend gingen we samen op pad om leuke dingen te doen. In Zwitserland had ik een veel actiever leven en leefde ik veel meer buiten dan in Nederland. Dat komt ongetwijfeld door de prachtige omgeving, wat uitnodigt om eropuit te trekken. Naast de Zwitsers werkten er ook veel mensen uit Duitsland, Polen en Nederland. Ik trok veel op met twee Nederlandse meiden. Zeker in het begin zochten we elkaar vaak op, omdat je toch in hetzelfde schuitje zit.”

Een dag op werk

“Een werkdag begon om 07:00 uur ‘s ochtends. Na het bespreken van de overdracht en de dagplanning, gingen we met z’n allen ontbijten. Dat is denk ik iets typisch Zwitsers. In Nederland ontbeet ik nooit samen. Wat mij verder nog opviel is dat we in het ziekenhuis met gedifferentieerde inzet van verpleegkundigen en verzorgenden werkten. Waar in Nederland alleen verpleegkundigen worden ingezet, werken er in Zwitserland dus ook verzorgenden. Dit werkt heel efficiënt en daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. Om 16:00 uur was onze werkdag klaar en pakten we heerlijk nog een paar afdalingen mee om de dag goed af te sluiten.”

Terug naar de bergen

“Ik ben blij dat ik in beide landen heb gewerkt en twee verschillende ervaringen heb gehad. Op Sint Eustatius heb ik leren werken met weinig middelen en in Zwitserland moest ik juist oppassen niet te veel te willen met de patiënt. Hierdoor heb ik mij als verpleegkundige kunnen ontwikkelen in de breedste zin van het woord. Voor nu zit ik goed in Nederland en begin ik binnenkort aan de opleiding tot SEH verpleegkundige. Wanneer ik klaar ben, sluit ik niet uit terug te gaan naar Zwitserland, want aan de bergen ben ik mijn hart verloren.”