Hassan el Haouari, IC verpleegkundige bij TMI, heeft in november 2023 een bijzondere bijdrage geleverd aan de gezondheidszorg door vrijwilligerswerk te verrichten bij de organisatie “Santé Pour Tous”. Samen met vijftien andere toegewijde vrijwilligers vertrok hij voor een week naar Marokko, met als missie om waardevolle diensten op het gebied van de medische sector te verlenen. Den hierbij aan het uitvoeren van operaties, het verstrekken van trainingen aan medisch en verpleegkundige personeel en het ondersteunen van initiatieven die de gezondheidszorg in Marokko verbeteren.
Kennismaken met Hassan
Hassan is een ervaren IC verpleegkundige bij TMI, waar hij al sinds 2009 als vaste detacheerder actief is. Hij is al op diverse locaties in verschillende ziekenhuizen al gedetacheerd. Naast zijn reguliere taken als verpleegkundige is Hassan trainer bij TMI van de bijscholingen Cultuurverschillen in de Zorg en Voorbehouden Handelingen cultuurverschillen in de zorg. Bovendien is Hassan spreker op verschillende symposiums, waar hij zijn inzichten en expertise deelt met een breed publiek. In november heeft hij zijn kennis ingezet om de minderbedeelden in Marokko te voorzien van gezondheidszorg.
De dankbaarheid die ik heb ervaren, is onbeschrijflijk. Het is het mooiste gevoel dat er bestaat.
Stichting Santé Pour Tous
Toen hij nog een kind was, zag de Marokkaans-Nederlandse chirurg Abdelali Bentohami in Marokko mensen wachten op medische zorg voor het Mohamed V ziekenhuis. Dit beeld motiveerde hem om de minderbedeelden in Marokko te helpen met medische behandelingen. Op 9 april 2010 richte hij de stichting Santé Pour Tous op. Inmiddels is het een medische organisatie in heel Marokko. De stichting doet meer verder dan alleen geld inzamelen; ze voeren zelf ook daadwerkelijk het werk uit. Al meer dan tien jaar reist het chirurgische team van Santé Pour Tous door heel Marokko, met als doel de gezondheidszorg in Marokko te verbeteren en toegankelijker te maken. Elk jaar worden honderden patiënten kosteloos geopereerd, bieden ze training aan lokaal medisch personeel en assisteren ze bij het opzetten van initiatieven om de gezondheidszorg te verbeteren. Wat ooit begon als een bescheiden team, heeft zich ontwikkeld tot een team met diverse specialisaties.
Lang proces tot deelname
“Ik zag een aantal keer de stichting voorbij komen op de tijdlijn van mijn social media. Dit wekte mijn interesse om hier zelf ook een bijdrage aan te leveren. Via Judith Randerath, een gemeenschappelijke kennis, van Abdelali Bentohami en mijzelf, ben ik in contact gekomen met Abdelali, waarna het balletje eigenlijk is gaan rollen. Judith werkt ook zelf als vrijwilliger bij de stichting en zij heeft me enorm geholpen door veel informatie te verstrekken, zodat ik goed voorbereid was op wat me te wachten stond.”
Werkzaamheden
“Het was een flinke voorbereiding voordat we naar Marokko konden afreizen. Twee maanden voor vertrek werden alle patiënten die zich hadden opgegeven gescreend door ons team. Uiteindelijk werden er ruim twintig patiënten geselecteerd voor behandeling. Ik was verantwoordelijk voor het voorbereiden van deze patiënten, het verstrekken van informatie en hen begeleiden bij het verkrijgen van de benodigde pijnstillers. Samen met het team bespraken welke medicijnen ze nodig hadden, en gingen zelf naar de apotheek om deze op te halen. Tijdens het postoperatieve proces was het mijn taak om patiënten te informeren en instrueren over de behandeling en de benodigde nazorg te bieden. Daarnaast heb ik mijn collega’s geholpen in de operatiekamer en heb ik gewerkt op de sterilisatieafdeling om alle instrumenten grondig te reinigen. Ook deelden we onze kennis en expertise om de lokale zorgprofessionals beter op te leiden. We waren er niet alleen om te opereren, maar ook om onze kennis over te dragen en de zorgsector zo te versterken. Voor het lesgeven hadden we dan ook onze eigen instrumenten en materialen meegenomen vanuit Nederland.”
Dagplanning
“Om half 8 begonnen we onze dagen gezamenlijk met ontbijt. Vervolgens liepen we elke ochtend ongeveer een half uur vanaf het hotel naar het ziekenhuis, waardoor we als groep onze werkdag met elkaar begonnen. De hele week hadden we een strak programma met vaste tijden en toegewezen patiënten. We startten ’s ochtends rond half 10, maar er waren af en toe technische problemen met apparatuur waardoor we soms later begonnen. Onze werkdagen waren van maandag tot en met vrijdag, waarbij we meestal tussen vijf tot zeven uur ’s avonds waren. Na de werkdag keerden we terug naar het hotel, waar we even konden ontspannen. Om acht uur ’s avonds kwamen we weer bij elkaar om gezamenlijk te eten. Hierna maakten sommigen een wandeling, terwijl anderen de gelegenheid namen om uit te rusten.”
Uitdagingen
“Tijdens onze werkdagen werden we geconfronteerd met verschillende uitdagingen. Eén van de uitdagingen was dat we sterk afhankelijk waren van de beslissingen van de directeur van het ziekenhuis. De directeur had de bevoegdheid om te bepalen of we konden overgaan tot operaties. Daarnaast ondervonden we moeilijkheden bij het samenwerken met lokale artsen, voornamelijk omdat er soms een tekort was aan zorgprofessionals. Alles moest snel achter elkaar plaatsvinden, met weinig ruimte voor rustmomenten en evaluaties van de patiëntenzorg. Op een gegeven moment verspreidde het nieuws zich dat onze organisatie aanwezig was, en wat leidde tot mensen die langskwamen omdat ze niet wisten dat er een voorafgaande screening was gepland. Dit resulteerde in onverwachte doorverwijzingen en consulten voor de arts, hoewel dit niet op de planning stond. Een specifiek geval dat me is bijgebleven, betrof een kindje dat zijn gewrichten niet kon bewegen en alleen maar kon zitten. Uiteindelijk kon deze jongen door onze hulp geholpen worden. De dankbaarheid die ik heb ervaren, is onbeschrijflijk. Het is het mooiste gevoel dat er bestaat.”
