Van Oost-Java naar Hilversum: Nadaa maakte een bijzondere stap om haar droom van werken in het buitenland waar te maken. Inmiddels werkt ze via TMI als verzorgende IG in de ouderenzorg. Haar weg naar Nederland ging gepaard met nieuwe ervaringen, uitdagingen en vooral veel persoonlijke en professionele groei. In dit interview vertelt Nadaa over haar werk in de Nederlandse zorg, de verschillen met Indonesië en hoe het is om een nieuw leven op te bouwen in een ander land.
Dit is Nadaa: zorgzaam, nieuwsgierig en altijd in ontwikkeling
Nadaa groeide op in Oost-Java en woont inmiddels alweer vier jaar in Nederland. Hier heeft ze haar plek gevonden in de zorg en werkt ze sinds drie jaar als verzorgende IG. Via TMI is ze momenteel gedetacheerd bij een zorginstelling in Hilversum, op een somatische afdeling. In haar vrije tijd zoekt ze graag de rust op: met een goed boek over psychologie of persoonlijke ontwikkeling, of tijdens een wandeling in de natuur.
En wanneer ze thuis ontspant? Dan staat er regelmatig een Koreaanse dramaserie op. “Ik kijk echt heel veel K-drama’s”, vertelt ze lachend. Via Netflix volgt ze verschillende series en kan ze helemaal opgaan in de verhalen. Het enthousiasme spat ervan af wanneer ze erover vertelt. Toch loopt er één interesse als een rode draad door haar leven: de zorg voor andere mensen.
Een vroege passie voor de zorg
De keuze voor een carrière in de zorg maakte Nadaa al op jonge leeftijd. “Ik houd ervan om mensen te helpen. Toen ik klein was, wilde ik eigenlijk arts worden. Dat is uiteindelijk niet gelukt, dus ben ik de richting van verpleegkundige opgegaan.”
Voordat ze naar Nederland vertrok, deed ze daar ongeveer een jaar ervaring op als verpleegkundige. Eenmaal in Nederland kon ze echter niet direct dezelfde functie uitoefenen. Toen Nadaa in Nederland begon, ging ze eerst aan de slag als helpende plus. Zo kreeg ze de tijd om kennis te maken met de Nederlandse zorg en de manier van werken. Langzaam maar zeker groeide ze door naar haar huidige functie als verzorgende IG.
Dat betekende soms ook wennen aan de verschillen tussen de functies. “Als verpleegkundige kun je meer verpleegtechnische handelingen uitvoeren. Als verzorgende IG zijn er bepaalde handelingen die je niet mag doen, bijvoorbeeld het inbrengen van een katheter of infuus.” Toch heeft ze de afgelopen jaren veel ervaring opgedaan binnen de Nederlandse ouderenzorg. En haar ambitie om uiteindelijk weer als verpleegkundige te werken, is nog altijd springlevend.
Van droom naar werkelijkheid
Dat Nadaa uiteindelijk in Nederland terechtkwam, was deels toeval en deels het verwezenlijken van een langgekoesterde wens. “Het kwam een beetje op mijn pad. Ik had altijd al de droom om een opleiding te volgen of te werken in het buitenland. Toen kreeg ik de mogelijkheid om naar Nederland te komen. Ik slaagde voor het traject en ben ervoor gegaan.”
Helemaal onbekend met zelfstandig wonen was ze niet. Sinds haar zeventiende woonde Nadaa al op afstand van haar familie. Toch was verhuizen van Indonesië naar Nederland natuurlijk een veel grotere stap. De eerste herinnering aan haar aankomst in Nederland staat haar dan ook nog helder voor de geest. “Het was zó koud!”, vertelt ze lachend. “In Indonesië is het vaak rond de 30 ˚C. Ik kwam in oktober naar Nederland en was die temperatuur helemaal niet gewend. Ik had alleen een vest aan en stond gewoon te trillen van de kou.” Maar het Nederlandse weer was niet het enige waaraan Nadaa moest wennen. Ook de cultuur, de taal en het zorgsysteem waren anders dan ze gewend was.
Een andere manier van werken
Een van de grootste verschillen tussen werken in de zorg in Indonesië en Nederland merkte Nadaa in de omgang met cliënten. In Nederland staat zelfredzaamheid centraal en worden cliënten zoveel mogelijk aangemoedigd om zelf te blijven doen wat ze nog kunnen. Voor Nadaa was dat in het begin een nieuwe manier van denken “In Indonesië zorg je ook voor ouderen, maar neem je als zorgverlener vaak veel meer van hen over. Hier hebben cliënten veel meer zelf de regie. Ook als iemand ouder is, probeer je diegene zoveel mogelijk zelf te laten doen om de functies van het lichaam te behouden.”
Inmiddels is ze gewend aan deze manier van werken en begrijpt ze waarom zelfstandigheid binnen de Nederlandse zorg zo belangrijk is. De afgelopen jaren heeft ze daardoor niet alleen haar vak verder leren kennen, maar ook een andere visie op zorg ontwikkeld. Juist die ervaring maakt werken in een ander land voor haar waardevol.
Nederlands leren op de werkvloer
Naast een nieuw zorgsysteem moest Nadaa natuurlijk ook een nieuwe taal onder de knie krijgen. Voor haar vertrek volgde ze in Indonesië een half jaar Nederlandse les. Maar het grootste deel van de taal leerde ze uiteindelijk in de praktijk. “Daarna heb ik vooral Nederlands geleerd op mijn werk. Als ik een woord niet kende, zocht ik het op. Ik luisterde naar mijn collega’s en schreef nieuwe woorden op.”
Vooral tijdens haar eerste jaar in Nederland maakte de taalbarrière het soms lastig. “De eerste periode was best heftig. Ik sprak toen nog niet zo goed Nederlands als nu en kon daardoor niet altijd goed aangeven wat ik wilde.” Inmiddels gaat dat een stuk gemakkelijker. Collega’s complimenteren haar regelmatig met haar Nederlands, al is Nadaa zelf kritisch. “Ik vind nog steeds dat ik mijn Nederlands verder moet verbeteren.” Die instelling past bij haar ambitie om zichzelf te blijven ontwikkelen. Niet alleen persoonlijk, maar vooral ook binnen haar vak.
De stap naar TMI
Nadaa kwam niet via TMI naar Nederland, maar leerde de organisatie later kennen via mensen uit haar omgeving. “Ik kende mensen die al via TMI werkten. Van hen hoorde ik goede verhalen. Daardoor ben ik zelf ook bij TMI gaan solliciteren en nu werk ik op basis van detachering.”
Momenteel werkt ze via TMI bij een zorgorganisatie in Hilversum. Het contact met TMI ervaart ze als prettig en laagdrempelig. “Als er iets is, kan ik bellen of appen naar mijn contactpersonen. Die drempel is heel laag en ik krijg altijd een reactie.” Ook de praktische ondersteuning waardeert ze. “TMI heeft veel voor mij geregeld, bijvoorbeeld mijn huis en mijn werk. Dat vind ik heel fijn.”
Voor internationale zorgprofessionals kan juist die ondersteuning belangrijk zijn. Verhuizen naar een ander land brengt immers al genoeg veranderingen met zich mee. Wanneer zaken rondom wonen en werken goed geregeld zijn en er iemand beschikbaar is voor vragen, geeft dat volgens Nadaa rust.
Haar plek gevonden in Nederland
Vier jaar na haar verhuizing is er veel veranderd. Waar Nadaa tijdens haar eerste jaar nog moest zoeken naar woorden en haar plek binnen de Nederlandse cultuur, voelt Nederland inmiddels vertrouwd. “Ja, het voelt nu wel als thuis.” Ook haar persoonlijke leven speelt daarin een rol. Inmiddels heeft Nadaa twee jaar een Nederlandse vriend, die ze via een datingapp leerde kennen. Het opbouwen van een sociaal leven heeft haar geholpen zich steeds meer thuis te voelen.
Toch blijft Indonesië natuurlijk een belangrijke plek. Ze is dan ook van plan om volgend jaar drie weken terug te gaan voor vakantie. Haar verhaal laat zien dat je ergens thuis voelen niet van de ene op de andere dag gebeurt. Het vraagt tijd om een nieuwe taal te leren, nieuwe mensen te ontmoeten en vertrouwd te raken met een andere cultuur. Maar volgens Nadaa wordt het uiteindelijk steeds gemakkelijker.
Een nieuwe start vraagt tijd
Zou Nadaa andere zorgprofessionals aanraden om via TMI een nieuwe stap te zetten? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Oh ja, zeker. TMI heeft veel voor mij geregeld. Het huis, het werk… Ik vind dat heel fijn. Dus ik kan het zeker aanraden.”
Tegelijkertijd wil ze geen mooier beeld schetsen dan de werkelijkheid. Verhuizen naar een ander land en daar opnieuw beginnen vraagt doorzettingsvermogen. Zeker in het eerste jaar. Haar advies aan andere internationale zorgprofessionals is daarom duidelijk: “Maak je borst maar nat, want het eerste jaar is niet makkelijk. Maar uiteindelijk komt het goed!”
